یاداشت های دوستانه
خداوندا ،دوستانی دارم که در اعماق قلبم جای دارند
آنان شایسته محبتند و یادشان مایه آرامش است ،
درمیان خلق ،معدن خیرند و دارنده پاکترین خصوصیات ،
پس خدای من آنان را اکرام کن و بر صفات نیکشان بیفزای ،
و این ایام را برای آنان با سر بلندی و سعادت در دنیا
و آخرت همراه بفرما
فرا رسیدن عید بر شما و خانواده محترم مبارک باد
نگاهش كردم و دلتنگ شد گل
چو دستي پيش بردم، سنگ شد گل
سحرگه در چمن خوشرنگ شد گل
به دل گفتم كه نازست اين، مينديش !
ه.ا.سایه
اگر بدانی که کیستی ؟
چه می خواهی ؟
چرا می خواهی ؟
اگر خودرا باور داشته باشی !
با ارادهای پولادین !
با نگرشی بس سازنده !
می توانی به خواسته هایت ،
دست یابی !
می توانی ،
زندگی را از ان خود سازی
اگر بخواهی ...
( سوزان پولیس شوتز )
ژیلا ۲۰۰۸/۱۲/۱۷ |
|
عشق بورزم به کساني که عاشقم نيستند...
بگريم براي کساني که هرگز غمم را نخوردند...
به من بياموز لبخند بزنم به کساني که هرگز تبسمي به صورتم ننواختند...
محبت کنم به کساني که محبتي درحقم نکردند......
حرف هایی است برای نگفتن و ارزش عمیق هر کس به اندازه حرف هایی است که برای نگفتن دارد.
کسانی که خود هیچند، می کوشند تا در دیگران در شلوغی غرق شوند. در آن جاست که پوچی خود را احساس نمی کنند. هرگاه تنها می مانند به وحشت می افتند، چون حتی یک نفر را احساس نمی کنند.
دکتر شریعتی
ای صميمی ای دوست گاه بی گاه لب پنجره ی خاطره ام می آيی
ای قديمی ای خوب ! تو مرا ياد کنی يا نکنی ، من به يادت هستم
تاريخ : شنبه چهارم آبان 1387 ساعت: 10:24 قبل از ظهر
|
|
|
مشخصات حضرت مناقب آن حضرت بسيار است كه به اختصار از آنها ياد مي كنيم. فضايل امام صادق بيش از آن است كه بتوان ذكر كرد. جمله اي از مالك بن انس امام مشهور اهل سنت است كه: «بهتر از جعفر بن محمد، هيچ چشمي نديده، هيچ گوشي نشنيده و در هيچ قلبي خطور نكرده است.» از ابوحنيفه نيز اين جمله مشهور است كه گفت: «ما رأيت افقه من جعفر بن محمد» يعني: «از جعفر بن محمد، فقيه تر نديدم.» و اگر از زبان خود آن حضرت بشنويم ضريس مي گويد: امام صادق در اين آية شريفة: كل شيء هالك الا وجهه، يعني: «هر چيز فاني است جز وجه خداي متعال،» فرمود: «نحن الوجه الذي يوتي الله منهم» يعني «ماييم آيينه اي كه خداوند از آن آيينه شناخته مي شود.» بنابراين امام صادق (ع) فرموده است او آيينه ذات حق تعالي است. شيخ مفيد در ارشاد مىنويسد: علومى كه از آن حضرت نقل كرده اند به اندازه اى است كه ره توشه كاروانيان شد و نامش در همه جا انتشار يافت. دانشمندان در بين ائمه (ع) بيشترين نقل ها را از امام صادق روايت كرده اند. هيچ يك از اهل آثار و راويان اخبار بدان اندازه كه از آن حضرت بهره برده اند از ديگران سود نبرده اند. محدثان نام راويان موثق آن حضرت را جمع كرده اند كه شماره آنها، با صرف نظر از اختلاف در عقيده و گفتار، به چهار هزار نفر مىرسد. بيشترين حجم روايات، احاديثي است كه از امام صادق (ع) نقل شده است، اهميت معارف منقول از جعفر بن محمد (ص) به ميزاني است كه شيعه به ايشان منسوب شده است: ”شيعه جعفري“. كمتر مسئله ديني (اْعم از اعتقادي، اخلاقي و فقهي) بدون رجوع به قول امام صادق (ع) قابل حل است. كثرت روايات منقول از امام صادق (ع) به دو دليل است: يكي اينكه از ديگر ائمه عمر بيشتري نصيب ايشان شد و ايشان با شصت و پنج سال عمر شيخ الائمه محسوب مي شود (148 – 83 هجري)، و ديگري كه به مراتب مهمتر از اولي است، شرائط زماني خاص حيات امام صادق (ع) است. دوران امامت امام ششم مصادف با دوران ضعف مفرط امويان، انتقال قدرت از امويان به عباسيان و آغاز خلافت عباسيان است. امام با حسن استفاده از اين فترت و ضعف قدرت سياسي به بسط و اشاعه معارف ديني همت مي گمارد. گسترش زائدالوصف سرزمين اسلامي و مواجهه اسلام و تشيع با افكار، اديان، مذاهب و عقايد گوناگون اقتضاي جهادي فرهنگي داشت و امام صادق (ع) به بهترين وجهي به تبيين، تقويت و تعميق “هويت مذهبي تشيع” پرداخت. از عصر جعفري است كه شيعه در عرصه هاي گوناگون كلام، اخلاق، فقه، تفسير و… صاحب هويت مستقل مي شود. عظمت علمي امام صادق (ع) در حدي است كه ائمه مذاهب ديگر اسلامي از قبيل ابوحنيفه و مالك خود را نيازمند به استفاده از جلسه درس او مي يابند. مناظرات عالمانه او با ارباب ديگر اديان و عقايد نشاني از سعه صدر و وسعت دانش امام است. اهميت اين جهاد فرهنگي امام صادق (ع) كمتر از قيام خونين سيد الشهداء (ع) نيست.
عصرامام صادق (ع) عصر امام صادق( عليه السلام ) يكي از طوفانيترين ادوارتاريخ اسلام است كه ازيك سواغتشاشها و انقلابهاي پياپي گروههاي مختلف ، بويژه از طرف خونخواهان امام حسين (عليه السلام ) رخ ميداد ، كه انقلاب ابو سلمه در كوفه و ابو مسلم در خراسان و ايران از مهمترين آنها بوده است . روابط مراكز اسلامي با دنياي خارج ، به وجود آمده و در هم از درون و هم از بيرون ميشد . لذا فرصت فشار و اختناق نسبت به شيعيان را نداشتند . وكلامي نقش بسزايي در معرفي علوم اهل بيت و گسترش آن در جامعه داشت . درگذشت آن حضرت به گرد شمع وجود امام صادق( عليه السلام ) حلقه زدند . كه فرصتي طلايي براي امام صادق ( عليه السلام ) و يارانش به دست آمد . شيمي كتاب نوشته است و به عنوان بدر علم شيمي مشهور است .
|
چشمك هر ستاره اي نگاه دزدانه اوست كه مرا پيغام ميدهد كه
در زمين تنها نيستي
دكتر علي شريعتي
باکسی که سودش نه نصیب تو شود ونه نصیب خودش دوستی نکن. که خدا اورا پراز حماقت ساخته واو را به کلی از رحمت خود دور کرده است...امام حسین سلام الله علیه
دکتر تیجانی سماوی میگوید: آنگاه که سنّی بودم و تازه به نجف اشرف وارد شده بودم، توسّط دوستم به محضر آیت الله العظمی سیّد ابوالقاسم خوئی(ره) راه یافتم، دوستم چیزی دمگوش سیّد (آیت الله خوئی) گفت، سپس به من اشاره کرد تا در کنار آیت الله خوئی بنشینم، در آنجا نشستم، دوستم اصرار کرد تا نظر خود و مردم تونس را در مورد شیعیان، برای آیت الله خوئی تعریف کنم... گفتم: شیعه در نزد ما، از یهود و نصاری هم بدترند، زیرا یهود و نصاری، خدا را میپرستند و به موسی ـ علیه السّلام ـ و عیسی ـ علیه السّلام ـ معتقدند، ولی ما آنچه را که از شیعیان میدانیم این است که آنها علی ـ علیه السّلام ـ را میپرستند و عبادت میکنند، و او را تنزیه و تقدیس مینمایند، و در میان شیعیان، گروهی نیز هستند که خدا را میپرستند ولی مقام علی ـ علیه السّلام ـ را تا درجة رسول خدا ـ صلی اللّه علیه و آله و سلّم ـ بالا میبرند، تا آنجا که میگویند: بنا بود جبرئیل قرآن را نزد علی ـ علیه السّلام ـ بیاورد، ولی خیانت کرد و نزد پیامبر ـ صلی اللّه علیه و آله و سلّم ـ برد (و میگویند، جبرئیل امین، خیانت نمود). آیت الله خوئی، لحظهای سرش را پائین انداخت و سپس فرمود: «ما گواهی میدهیم که جز خدا، معبودی نیست، و محمّد ـ صلی اللّه علیه و آله و سلّم ـ رسول خدا است، درود خدا بر او و آل پاکش باد، و گواهی میدهیم که علی ـ علیه السّلام ـ بندهای از بندگان خدا است»، آنگاه به حاضران نگاه کرد و در حالی که به من اشاره مینمود گفت: «این بیچارهها را ببینید که چگونه فریب شایعهها و تهمتهای دروغین میخورند، این چندان عجیب نیست، بلکه بدتر از این را هم از دیگران شنیده بودم»، «لاحولَ و لا قوّة الاّ بِاللّهِ العَلیّ العظیم»، آنگاه به من رو کرد و فرمود: «آیا قرآن خواندهای؟». گفتم: هنوز ده سال از عمرم نگذشته بود که نیمی از قرآن را حفظ کرده بودم. فرمود: آیا میدانی که همة گروههای اسلامی، صرفنظر از اختلاف مذاهبشان، دربارة حقّانیّت قرآن، اتّفاقنظر دارند، و قرآنی که در نزد ما است، همان قرآنی است که در نزد شما است. گفتم: آری، این را میدانم. فرمود: آیا این آیه را خواندهای که: «وَ ما مُحَمَّدٌ اِلاّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ ؛ و محمّد ـ صلی اللّه علیه و آله و سلّم ـ نیست، جز رسولی که قبل از او پیامبرانی دیگر آمده بودند»، (آل عمران ـ 44). نیز میفرماید: «مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللّهِ وَالَّذِینَ مَعَهُ اَشِدّاءُ عَلَی الْکُفّارِ... ؛ محمّد رسول خدا است و آنانکه با او هستند، نسبت به کافران سخت و قاطع هستند»، (فتح ـ 29). و نیز میفرماید: «ما کانَ مُحَمَّدٌ اَبا اَحَدٍ مِنْ رِجالِکُمْ وَلکِنْ رَسُولَ اللّهِ وَ خاتَمَ النَّبِیِّینَ ؛ محمّد ـ صلی اللّه علیه و آله و سلّم ـ پدر هیچکدام از شما نبود، ولی رسول خدا و خاتم پیامبران بود»، (احزاب ـ 40). فرمود: آیا این آیات را خواندهای؟ گفتم: آری، این آیات را میشناسم. فرمود: در میان این آیات، پس علی ـ علیه السّلام ـ کجاست؟ (میبینی که سخن از رسالت پیامبر ـ صلی اللّه علیه و آله و سلّم ـ است نه علی ـ علیه السّلام ـ و ما و شما هر دو گروه، قرآن را قبول داریم) بنابراین چگونه به ما تهمت میزنید که ما علی ـ علیه السّلام ـ را تا درجة پیامبر ـ صلی اللّه علیه و آله و سلّم ـ بالا میبریم؟ 
